De prijzen van receptgeneesmiddelen in de VS zullen naar verwachting weer stijgen, waardoor de druk op alle partijen die betrokken zijn bij de farmaceutische toeleveringsketen toeneemt. Pharmacy Benefit Managers (PBM’s) – de entiteiten die onderhandelen over de prijzen van medicijnen en die de apotheekvoordelen voor verzekeraars en werkgevers beheren – zijn nu centrale doelwitten voor wetgevende maatregelen.
PBM’s verlagen momenteel de kosten door kortingen en kortingen van medicijnfabrikanten te verkrijgen. Deze besparingen vertalen zich in lagere premies en eigen uitgaven voor consumenten. Deze functie is van cruciaal belang in een markt waar farmaceutische bedrijven patentbescherming benutten om hoge prijzen te handhaven.
Critici beweren echter dat PBM’s onnodige tussenpersonen zijn, waardoor geld wordt weggesluisd dat anders de zorgkosten zou kunnen verlagen. De kernvraag is of het verwijderen van PBM’s daadwerkelijk de kosten zou verlagen, of simpelweg de lasten naar elders zou verplaatsen.
Voorgestelde hervormingen, waaronder het verplicht doorgeven van kortingen aan fabrikanten en een verbod op ‘spread pricing’, lijken eenvoudig. Het doel is transparantie, maar de economische gevolgen kunnen contraproductief zijn. De vraag gaat niet over de intentie, maar over de marktdynamiek.
Concurrentie bestaat buiten de Grote Drie
Hoewel de PBM-markt wordt gedomineerd door drie grote bedrijven, omvat deze ook een breed scala aan onafhankelijke en middelgrote PBM’s. Deze bedrijven bedienen zelfverzekerde werkgevers en overheidsinkopers door flexibele arbeidsvoorwaarden en prijsregelingen aan te bieden waar grotere PBM’s vaak niet aan kunnen tippen. Deze concurrentie is van cruciaal belang.
De sleutel is keuze: het vermogen van kopers om te kiezen tussen verschillende bedrijfsmodellen. Regelgeving die één enkele compensatiestructuur afdwingt, verandert niet alleen de manier waarop PBM’s worden betaald; het elimineert de primaire manier waarop kleinere bedrijven zich onderscheiden.
Pass-Through-mandaten zijn in het voordeel van grote spelers
Voorstanders beweren dat het doorberekenen van kortingen een neutrale transparantiemaatregel is. In werkelijkheid is het diep regressief.
Grote PBM’s kunnen inkomstenverliezen als gevolg van beperkte kortingen opvangen door marges elders te verschuiven vanwege hun schaalgrootte. Kleinere, onafhankelijke PBM’s kunnen dat niet. Velen vertrouwen op specifieke prijsmechanismen om de vaste kosten (technologie, klinische programma’s) te dekken. Een uniform verbod fungeert als een ‘nalevingsbelasting’ die ze zich niet kunnen veroorloven.
Bovendien beperken mandaten de autonomie van de werkgever. Veel werkgevers kiezen bewust voor PBM-modellen waarbij de PBM ‘in het spel’ zit – wat betekent dat hun compensatie afhangt van het verkrijgen van diepere kortingen. Een algemeen verbod ontneemt bedrijfseigenaren van op prestaties gebaseerde instrumenten en vervangt onderhandeling door een door de overheid gedicteerd model.
Het risico van consolidatie
Het onbedoelde gevolg van botte regulering is marktconsolidatie. Boetiek- en middelgrote bedrijven zullen uitstappen of worden opgenomen door grotere entiteiten omdat ze niet kunnen overleven met flinterdunne administratieve kosten die door nieuwe regels worden gedicteerd. Dit beperkt de keuze voor werkgevers.
De implicaties reiken verder dan PBM’s: middelgrote werkgevers kunnen de toegang verliezen tot op maat gemaakte specialisten op het gebied van arbeidsvoorwaardenontwerp, overheidsinkopers kunnen te maken krijgen met minder concurrentie en fabrikanten kunnen onderhandelen met een nog kleinere groep tussenpersonen.
Een betere aanpak: geef kopers meer macht, dicteer geen modellen
Een zinvolle PBM-hervorming zou zich moeten richten op het bieden van transparantie aan kopers, zodat ze begrijpen waar ze voor betalen, in plaats van specifieke bedrijfsmodellen op te leggen.
Beleid dat contractuele flexibiliteit in stand houdt, zal de concurrentie eerder in stand houden dan algemene verbodsbepalingen. In markten met enorme schaalvoordelen hebben one-size-fits-all-regels vaak onbedoelde gevolgen. Wetgevers moeten voorkomen dat de zeer competitieve discipline die een diverse markt biedt, wordt ontmanteld.
Concluderend: hoewel het doel van het verlagen van de kosten van geneesmiddelen op recept van cruciaal belang is, dreigt slecht ontworpen regelgeving de macht te concentreren in de handen van grotere PBM’s, waardoor de keuze voor werkgevers wordt beperkt en uiteindelijk de marktkrachten worden ondermijnd die nodig zijn om de prijzen effectief te verlagen.
