Verlamming is geen geïsoleerde gebeurtenis. Dit is een verlies van vrijwillige spiercontrole. Dit kan te wijten zijn aan schade aan zenuwweefsel, spierschade of een vertraging van het metabolisme van de zenuw-spierinteractie. De impact varieert enorm. U kunt de beweging in uw benen verliezen (paraplegie). Een andere mogelijkheid is verlies van controle over de armen en benen (quadriplegie). Spierzwakte aan één kant van het lichaam (hemiplegie) kan ook optreden, waarbij slechts één kant van het lichaam wordt aangetast, zoals het gezicht, de arm of het been.
De meeste ziekten die verlamming veroorzaken, vallen in twee categorieën. Ten eerste is er structurele schade aan zenuwen of spieren. Ten tweede interfereren metabole stoornissen met de neuromusculaire functie. In sommige gevallen kan de ziekte systemisch het gehele motorsysteem aantasten (bovenste neuronen, lagere neuronen of spieren). Vaker echter beschadigt een enkele focale laesie één element of twee aangrenzende delen in een klein gebied.
Hoe hersen- en ruggenmergletsel tot verlamming leiden
De meest voorkomende oorzaak van hemiplegie is schade aan de corticospinale banen van de hersenen. Dit gebeurt meestal wanneer een grote hersenslagader verstopt raakt door een bloedstolsel of scheurt als gevolg van een bloeding. Hersentumoren kunnen ook hemiplegie veroorzaken, maar deze worden meestal in de loop van weken of maanden erger. Schade aan de linkerhersenhelft bij rechtshandigen veroorzaakt meestal afasie. Dit betekent dat u niet goed kunt spreken, schrijven of lezen.
Bilaterale problemen waarbij beide partijen betrokken zijn, zijn vaak indicatief voor diffuse hersenziekten. Ernstige cerebrale arteriosclerose of vasculaire syfilis kunnen pseudobulbaire verlamming veroorzaken. Termen als “hersenverlamming” en “spastische diplegie” verwijzen naar bilaterale hemiplegie als gevolg van prenatale afwijkingen of geboortetrauma.
vasculaire stolsels en bloedingen in het ruggenmerg zijn zeldzaam. Schade aan de corticospinale banen wordt meestal veroorzaakt door misvorming van de wervelkolom. Bot- en gewrichtsziekten, fracturen en dislocaties zijn veel voorkomende oorzaken. Ruggenmergtumoren, multiple sclerose en beroerte spelen ook een rol. Ontstekingsziekten geassocieerd met pernicieuze anemie kunnen ook de oorzaak zijn. Bij mensen van middelbare leeftijd en ouderen wordt progressieve spastische paraplegie meestal veroorzaakt door degeneratieve artritis van de wervelkolom. Dit is waar de hernia het onderste cervicale wervelkanaal binnendringt en de zenuw samendrukt.
Problemen met spierweefsel en lagere motorneuronen
Aanvallen op lagere motorneuronen resulteren vaak in verlamming en spieratrofie. Polio is de voornaamste oorzaak. Richt zich op cellichamen of motorneuronen in de medulla oblongata en het ruggenmerg. Polyneuritis is een ander perifeer proces dat deze neuronen beïnvloedt. De verlamming van Bell is een ander beest. Dit is een onbekende vorm van perifere neuritis die de aangezichtszenuw aanvalt. Als gevolg hiervan raken alle spieren aan de andere kant van het gezicht verlamd.
Ziekten die spierweefsel direct beschadigen zijn zeldzaam. Vooral spierdystrofie is opvallend. Dit is erfelijk. Grote veranderingen in de spieren zelf veroorzaken verlamming. Symptomen zijn onder meer progressieve symmetrische zwakte en verspilling.
Pseudohypertrofische spierdystrofie is een zeldzame variant. Het begint vóór de puberteit. Het komt vaker voor bij mannen en veroorzaakt vaak binnen een paar jaar ernstige invaliditeit. Andere typen beginnen meestal in de adolescentie of vroege volwassenheid. Ze treffen mannen en vrouwen in gelijke mate en vorderen veel langzamer.
Metabolische stoornissen en neuromusculaire functie
In sommige gevallen kunnen de spieren verzwakken, maar er is geen structurele schade aan de zenuwen of het spierweefsel. Dit is een teken van een stofwisselingsstoornis. Endocriene ziekten, bepaalde vergiftigingen en verschillende stofwisselingsstoornissen kunnen dit symptoom veroorzaken. Myasthenia gravis is het meest voorkomende voorbeeld. De oorzaak ervan blijft onbekend.
Deze aandoening veroorzaakt spierzwakte, maar geen atrofie. Het kan mild of ernstig zijn. Het kan het hele lichaam aantasten of alleen bepaalde spiergroepen. Meestal gaat het om spieren die worden aangestuurd door hersenzenuwen. Deze zwakte wordt veroorzaakt door een defect in het chemische proces dat impulsen van de motorische zenuwuiteinden naar de spiervezels overbrengt. Sommige medicijnen, zoals neostigmine, kunnen de symptomen helpen beheersen.
De grens tussen structurele schade en metabolische disfunctie kan vervagen. Blokkering van de bloedstroom kan structurele problemen veroorzaken. Een chemische onbalans kan een metabolische onbalans veroorzaken. Beide kunnen verlamming veroorzaken. Het verschil zit in het mechanisme. Inzicht in welke mechanismen aan het werk zijn, zal de behandeling bepalen. Is het een bloedstolsel? Een virus? Een genetische afwijking? Of is het signaal misschien verkeerd?
Diagnose vereist vaak het combineren van deze aanwijzingen. Geschiedenis is belangrijk. De aanvangssnelheid is belangrijk. Locatie is belangrijk. Er is geen eenduidig antwoord. Het lichaam is complex. Dit geldt vooral voor het zenuwstelsel. Begrijpen waar je hebt gefaald, is de eerste stap in het beheren van wat er daarna gebeurt.
