Het budget heeft Medicaid zojuist verlaagd.
Droge cijfers.
Lijnen in een grootboek laten zien dat er geld is bespaard en dat mensen van hun verzekering zijn ontdaan.
Makkelijk om van weg te kijken.
Abstract.
Ver weg.
Niet doen.
Dit wordt concreet. Snel.
Duizenden zullen rondlopen met niet-gediagnosticeerde kanker.
De screening stopt. De groei begint.
Erger nog, degenen die behandelbaar zijn?
Ze zullen niet gevonden worden. Niet totdat de medicijnen niets meer kunnen doen. Niet totdat de operatie van tafel is.
Ik kan je nog niet vertellen wiens namen op die overlijdensakten staan. De bezuinigingen zijn nog niet volledig doorgevoerd. De lichamen hebben zich niet opgestapeld. We hebben hun verhalen niet, niet echt, hun namen, gezichten en favoriete liedjes nog niet.
We zullen nooit zeker weten welke specifieke ziel wegglipt omdat ze een controle hebben gemist.
Maar we kennen de telling.
Modellen liegen niet over waarschijnlijkheden. Dit zijn ook niet de gepolijste, gefilterde modellen op een catwalk, het zijn statistische simulaties in JAMA Oncology.
De wiskunde is grimmig:
- Mensen raken hun verzekering kwijt.
- Ze worden niet meer gescreend.
- Vroege tumoren worden rampen in een laat stadium.
Mammogrammen. Colonoscopieën. Longcontroles. Ze verdwijnen allemaal uit het schema voor miljoenen.
De cijfers over de komende twee jaar schetsen een somber beeld:
- 7,5 miljoen mensen verliezen Medicaid-dekking.
- 400,00 mammografieën overslaan.
- 675,00 screeningen op darmkanker overslaan.
- 70,00 longkankeronderzoeken overslaan.
Vermijdbare ziekte volgt.
Een paar duizend mensen nu.
Twee jaar. Dat is het raam. Ze ontwikkelen vergevorderde kanker, eenvoudigweg omdat niets de ziekte heeft opgelopen toen deze nog klein was. Toen het te verslaan was.
En het wordt nog erger.
De meeste vormen van kanker zijn langzame branders. De schade die vandaag is aangericht, zit in het lichaam te wachten. Over vijf, tien jaar zal de hit van deze gemiste vertoningen luider, duidelijker en dodelijker verschijnen.
Beleid wordt geschreven in bestuurskamers. Ze voelen daar abstract aan, inkt op papier, spreadsheets balancerend.
Het menselijk leven is geen spreadsheet.
De komende vierentwintig maanden krijgen duizenden mensen het telefoontje dat niemand het overleeft.
Geavanceerd.
Ongeneeslijke.
Het aantal blijft stijgen, terwijl de tests steeds worden overgeslagen. Kanker in een vroeg stadium verandert in een terminale diagnose omdat de poortwachter, Medicaid, de deur op slot doet.
Dat zijn de kosten.
Echte mensen.
Weg.
