Babe Ruth is er nog. Meer dan een eeuw na zijn geboorte en decennia na zijn laatste swing blijft de mystiek van de Babe Ruth-erfenis onverminderd bestaan. Het probleem is niet dat de feiten verkeerd zijn. Het is dat de feiten er niet zoveel toe doen als het verhaal.
Voor fans onder de 65 wordt de echte Ruth vaak overschaduwd door filmische filters. Je hebt William Bendix waarschijnlijk gezien in de film Babe Ruth uit 1948 of John Goodman in de tv-film uit 1993. Deze afbeeldingen interpreteerden niet alleen de geschiedenis; ze hebben het herschreven. Ze veranderden een complexe atleet in een cartoonachtig archetype. En het publiek at het op.
De Hollywood-legende ontmaskeren
Laten we de lucht zuiveren over wat er niet is gebeurd. Ruth sloeg in zijn laatste wedstrijd geen drie homeruns. Hij stopte niet op dramatische wijze. En hij had zeker geen pinch-runners nodig om langs de honken te joggen voor zijn laatste homerun. Dat is pure Hollywood-fictie.
Het beeld van de dikbuikige slugger is ook een constructie uit de late carrière. Ruth begon zijn loopbaan als dominante werper. Hij transformeerde pas later in de power hitter die we ons herinneren. In het begin was hij gracieus en niet grotesk.
Toch geven mensen de voorkeur aan de mythe.
Het Babe Ruth Museum hield een paar jaar geleden een enquête. Bezoekers werd gevraagd of Ruth zijn homerun op Charlie Root in de World Series van 1932 daadwerkelijk had gebeld. Het bewijs was mager. Er was weinig bewijs dat hij het deed, en er waren aanwijzingen dat hij het niet deed. Toch geloofde 97 procent van de kiezers dat dit gebeurde. Waarom? Omdat het de Babe is. Mensen willen in de magie geloven.
De man achter de Mythos
Dit ging niet alleen over honkbal. Ruth werd aanbeden als geen andere atleet vóór hem. Hij was overal. Zijn maanvormige gezicht lag op dozen ontbijtgranen, pruimtabak, scheermessen en zelfs ondergoed. Ja, Babe Ruth’s All-American Athletic Ondergoed was een echt product.
Er zijn meer dan 15 liedjes over hem geschreven. Irving Berlin schreef ‘Along Came Ruth’. In 1948 beweerde een vergeetbaar postuum nummer genaamd “Safe at Home”: “Hij werd hier beneden geroepen, maar daarboven is hij veilig, dat weet ik.”
H.G. Salsinger legde de dualiteit kort na de dood van Ruth vast. Hij schreef dat Ruth “baldadig, ruw, stoer, godslasterlijk, schunnig, opschepperig” was. Hij had menselijke fouten. Maar hij had ook deugden. Eerlijkheid. Onzelfzuchtigheid. Goed doel. Ruth heeft zich nooit anders voorgedaan dan hij was. Die authenticiteit resoneerde.
Hoe de gegevens van Ruth zijn carrière bepalen
Boeken over Babe Ruths carrièrestatistieken zijn sinds zijn dood in aantal toegenomen. Van zijn autobiografie tot historische boeken die werden uitgebracht toen Hank Aaron in 1974 zijn record naderde: de literatuur is enorm. Maar welke platen houden nog steeds gewicht in de schaal?
Ruths homerunrecord van 60 in één seizoen werd verbroken. Zijn carrièretotaal van 714 werd ook overtroffen. Hij is niet langer de homerun-koning. Maar als je dieper kijkt, valt zijn dominantie niet te ontkennen.
Hier staat hij vandaag:
– Derde in carrière-homeruns
– Tweede in slagbeurten per homerun (11,76)
– Tweede in RBI (2.211)
– Eerste in slugging-percentage (.690)
– Derde in vrije loop (2.062)
– Gebonden op de negende plaats in slaggemiddelde (.342)
Er is echter één statistiek die bewijst dat hij de grootste van allemaal was. Hij was 94-46 als werper met een ERA van 2.28.
Hij heeft zich nooit anders voorgedaan dan wat hij was.
Ruth begreep dat records bedoeld zijn om verbroken te worden. Zelfs hij zei het. Maar geweldig zijn gaat niet alleen om de cijfers. Het gaat om de aanwezigheid. Hij was een kind in hart en nieren. Een glimlach die zich verspreidde van oor tot oor.
In 1969 noemde het Commissioner’s Office hem de grootste Major League-speler aller tijden. Datzelfde jaar werd zijn geboorteplaats in Baltimore door lokale zakenmensen van de sloopkogel gered. In 1982 werd Ruth een van de eerste drie postume klanten voor Curtis Management, naast James Dean en Elvis Presley. Het bedrijf heeft sindsdien bijna 200 andere klanten toegevoegd, van Lou Gehrig tot Malcolm X, die allemaal gebruik maken van de kracht van iconen.
Ruth heeft ons een oeuvre nagelaten dat de statistieken overtreft. Je kunt hem bijna op de thuisplaat zien staan. Grijnzend. Knipogend. De bal het park uit sturen. De mythe blijft bestaan. De man is weg. Maar het spel onthoudt.
