Het was niet zomaar een sport. Het was een bloedbad.
Van de 12e tot de 19e eeuw waren bearbaiting en bullbaiting de zwaargewichtkampioenen van wreedheid in Engeland. Je hebt een beer of een stier aan een paal geketend. Dan liet je er honden op los. De dieren konden nergens heen. De menigte kon nergens anders heen kijken dan naar beneden.
Dit waren geen willekeurige steegjes. Ze werden opgevoerd in berentuinen, theaterachtige arena’s die speciaal voor het spektakel waren gebouwd. Mensen betaalden om naar het lijden te kijken. En ze vonden het geweldig.
Hoe de lokspellen echt werkten
Als je denkt dat moderne hondensporten intens zijn, probeer dan de 16e eeuw.
Uit gegevens blijkt dat koningin Elizabeth I in 1575 een entertainment bijwoonde met 13 beren. Dertien. In één keer. Speciaal voor dit doel werden grote groepen beren gehouden. Het waren inventarissen.
Toen het aas een stier was, werd de wreedheid creatief. Handlers bliezen vaak peper rechtstreeks in de neus van de stier. Waarom? Om het op te wekken. Om het boos te maken. Om het terug te laten vechten tegen honden die speciaal zijn getraind om de snuit van het vastgebonden dier te grijpen.
De stieren waren slim genoeg om zichzelf te beschermen. Vaak werd er een gat in de grond gegraven. De stier duwde zijn snuit in de grond om zijn neus tegen de tanden te beschermen.
Van een hond die erin slaagde zich vast te houden, werd gezegd dat hij de stier had “vastgepind”**. Dat was het doel. Speld het vast. Bloed het. Winnen.
De donkere varianten van het lokken van dieren
Bearbaiting en bullbaiting waren niet de enige opties. De verbeeldingskracht voor marteling was enorm.
Variaties waren onder meer het slaan van een beer die verblind was. Of een pony lokken met een aap op zijn rug vastgebonden. Hondengevechten en hanengevechten dienden als afleidingsmanoeuvres, waardoor de menigte tussen de belangrijkste evenementen door werd vermaakt.
Er was ook stierenrennen, een jaarlijkse aangelegenheid op sommige plaatsen. Stadsmensen gewapend met knuppels achtervolgden een stier totdat iedereen uitgeput was. Toen hebben ze het vermoord. Geen arena. Gewoon straten. Gewoon clubjes.
Wanneer eindigde het bearbaiten eindelijk?
De daling verliep langzaam. Heel langzaam.
De populariteit begon aan het einde van de 17e eeuw te dalen, maar de gewoonte blijft moeilijk bestaan. De puriteinen verboden de spektakels tijdens de burgeroorlogen en het tijdperk van het Gemenebest, van 1642 tot 1660. Maar verboden zonder handhaving zijn slechts suggesties.
Er was een parlement voor nodig om het te laten beklijven.
De Cruelty to Animals Act van 1835 verbood permanent bearbaiting en bullbaiting in Engeland. Tegen die tijd hadden de meeste landen in Noord-Europa al hetzelfde gedaan.
De berentuinen zijn gesloten. De inzet werd verwijderd. Maar de geschiedenis van deze ‘sporten’ blijft een duidelijke herinnering aan hoe gemakkelijk entertainment de grens kan overschrijden naar barbarij.
“Er werd gezegd dat een succesvolle hond de stier had vastgepind.”
Wij juichen niet meer voor het pinnen. Althans, niet in het openbaar.
