Je kunt met een tuinslang een hockeybaan maken in Troy, New York. Afgespoten sneeuw bevriest tegen de grond. Laag dun water erop. Laat de koude lucht de rest doen. In maart is dat gazon weer gewoon vuil.
Die truc mislukt in Florida. De grond kan geen bevriezing verdragen. In plaats daarvan bouwen binnenarena’s ijs van onderaf met behulp van koud beton.
Het koelsysteem onder uw voeten
Bouwploegen legden kilometerslange metalen buizen in een dikke betonnen plaat. Een enorme koelinstallatie duwt ijskoude glycol door die leidingen. De glycol koelt de gehele betonvloer tot onder het vriespunt.
Zodra de plaat koud is, gieten de arbeiders dunne laagjes water op het oppervlak. Het beton onttrekt de warmte direct uit het water. Elke laag bevriest stevig voordat de volgende naar beneden gaat.
De lijnen schilderen
De blauwe lijnen, de middencirkel en de teamlogo’s zijn niet ingesneden. Ze zijn rechtstreeks op het ijs geschilderd.
Zodra de verf droogt, wordt er meer ijs bovenop gelegd. Dit bedekt de verf en beschermt deze tegen skatebladen en Zamboni-machines.
Waarom doet dit er toe?
Omdat je op een vervaardigd product schaatst, en niet op natuurijs. De betonnen plaat fungeert als een gigantische batterij en houdt de kou vast, zodat het water stevig blijft, zelfs als de luchttemperatuur buiten 30 graden Celsius is.
De lijnen die je ziet zijn kwetsbaar. Eén harde schaats tegen de verf kan het logo beschadigen. Daarom bestaat de bovenste ijslaag. Het beschermt het onderstaande kunstwerk.
Hoe lang duurt het om een nieuwe ijsbaan te bouwen?
Het hangt af van de grootte en het koelsysteem, maar het proces is doelbewust. Je kunt het bevriezen niet overhaasten. Elke laag heeft tijd nodig om zich te hechten aan de laag eronder.
Waar komt de glycol vandaan?
Het komt voort uit dezelfde industriële koelprincipes als een thuisvriezer, alleen opgeschaald om een betonnen plaat 24/7 op temperaturen onder het vriespunt te houden.
Het resultaat is een hard, glad oppervlak dat jarenlang meegaat, mits de koelinstallatie blijft draaien.
