Het is een gewelddadige, microscopische competitie. Duizenden spermacellen bereiken de eileider. Slechts een handjevol raakt het ei aan. Ze omringen het. De race begint.
Elk sperma gebruikt zijn kop, met name het acrosoom, om enzymen op het buitenmembraan van het ei te dumpen. Zie het als een geleiachtig schild. De enzymen vreten het op. Eén sperma moet naar binnen. Zodra die ene invoer plaatsvindt, verandert alles onmiddellijk.
Het celmembraan van het ei verandert zijn elektrische lading. Dit signaal zorgt ervoor dat corticale korrels (kleine zakjes net onder het oppervlak) openbarsten. Hun inhoud zwelt op. Deze zwelling duwt al het andere sperma weg. Het is een hard slot. Een biologische firewall.
De corticale reactie zorgt ervoor dat slechts één zaadcel de eicel bevrucht.
De rest sterft binnen 48 uur. Ze maken nooit een kans.
Het bevruchte eitje is nu een zygote. De elektrische piek veroorzaakt een laatste nucleaire divisie. Het vormt een pronucleus met een enkele set genetische instructies. De pronucleus van het sperma ontmoet het. Ze fuseren. De celdeling begint onmiddellijk.
Geen pauze. Geen aarzeling.
De zygoot reist door de eileider. Het verdeelt zich snel. Op dag vier heeft het ongeveer 100 cellen. Het wordt nu een blastocyst genoemd.
Het blijft twee dagen in de buurt van het baarmoederslijmvlies drijven. Vervolgens graaft het. De implantatie vindt plaats rond dag zes. Dit is het moment waarop de zwangerschap officieel begint.
De blastocyste blijft in de baarmoeder. Het groeit. De baarmoeder strekt zich uit. Uiteindelijk bereikt het de grootte van een basketbal. De cyclus is voltooid.
