De barnstorming-tournees van 1927 gaven de fans van New York een glimp van de honkbalkoningen, maar achter de schermen was de dynamiek tussen de twee grootste sterren van de Yankees aan het wankelen. Lou Gehrig begon als aanbidder. De jonge eerste honkman zat aan de voeten van Babe Ruth en absorbeerde elke beweging van de Bambino. De tijd heeft daar verandering in gebracht. Gehrig groeide op. Hij hield op met buigen en begon stand te houden.
De pijprokende, Ivy League-geschoolde Gehrig botste met de uitbundige, sigarenkauwende Ruth. Deze verbale ruzies waren niet luid of dramatisch in de dug-out, maar ze bestonden wel. Op het veld hielden ze de schijn op. Ze waren hartelijk. Soms zelfs vriendelijk. Die iconische opname van Gehrigs gezicht na Ruths ‘call shot’-homerun in de World Series van 1932 getuigt van pure, kinderlijke verrukking. Maar hun levensstijlen liepen te veel uiteen om een echte band in stand te houden.
Er was een familie-incident voor nodig om de brug volledig in brand te steken. De kinderen speelden een tijdje samen. Toen maakte Gehrigs moeder een hatelijke opmerking. Ze merkte op dat Dorothy, de geadopteerde dochter van Ruth, niet zo mooi gekleed was als de kinderen van Julia en Claire. Claire Ruth hoorde ervan. Ze was woedend.
Ze vertelde het aan Babe. Hij was ook woedend.
De volgende dag stuurde Ruth een bericht naar Gehrig. Het was eenvoudig en verwoestend: “Praat nooit meer met mij buiten het balveld.”
De natuurlijke rivaliteit tussen twee balspelende genieën groeide uit tot iets persoonlijks. Iets lelijks. Claire nam later de schuld op zich in haar biografie en gaf toe dat ze overdreven reageerde. Het maakte niet uit. Ze poseerden voor de foto als hoffelijke teamgenoten. Hun relatie was vast ijs.
Verzoening heeft jarenlang niet plaatsgevonden. Het barstte uiteindelijk open op Lou Gehrig Appreciation Day in 1939. Lou was stervende. Hij hield zijn beroemde toespraak over de gelukkigste man op aarde. Toen hij klaar was, draaide hij zich om om goedkeuring te vragen aan zijn voormalige teamgenoot. Ruth had toen geen honkbal meer, maar hij was er nog. Hij gaf Lou een gigantische knuffel.
De dooi kwam te laat om Gehrig te redden. Het is te laat om de jaren van stilte te herstellen. De Yankees zouden eind jaren dertig blijven domineren, maar die specifieke vonk tussen de twee helden was verdwenen en maakte plaats voor een respectvolle afstand die nooit helemaal groter werd.
